Ik neem je mee terug naar september 2010. Ik zit in een hotellobby in Zwolle, in een veel te grote fauteuil met van die oren. De man die ik interview voor een lokaal magazine in Zwolle is even naar de wc. Ik check mijn mail. En daar is-ie. Een mail van de redactie van Viva.
Voor wie dat blad toen kende: het was hét blad voor jonge vrouwen. Hip, brutaal, eigenwijs. Voor de coole chicks. En precies dát blad waar ik al jaren van droomde om voor te schrijven.
Alleen: ik had nauwelijks ervaring. Ik schreef voor lokale media, kreeg 35 euro per artikel en had net mijn studie journalistiek afgerond. In mijn hoofd was Viva voor gevestigde namen. Niet voor iemand zoals ik.
Pitchen bij Viva
Toch had ik iets gedaan wat ik doodeng vond: ik had een mail naar de redactie gestuurd. Met ideeën. Achteraf zou ik dit allemaal heel anders aanpakken, maar goed. Het leek te werken! Ik weet nog precies hoe euforisch ik was toen ik de mail las. Ik werd uitgenodigd om langs te komen op de redactie in Hoofddorp, om kennis te maken. Ongelooflijk!
Tijdens dat gesprek kreeg ik één zin feedback op mijn pitch, die ik nu, zestien jaar later, nog steeds meeneem in alles wat ik doe.
Het opvallende? Die feedback ging niet over mijn ervaring. Niet over mijn schrijfstijl. Niet eens over mijn ideeën zelf.
Toen zag ik het niet als feedback, maar iets wat ik superlogisch vond. En pas veel later snapte ik wat die redactie mij toen eigenlijk vertelde. En waarom zóveel pitches stranden zonder dat iemand ooit uitlegt waarom. In de nieuwste aflevering van mijn podcast vertel ik je er alles over.
Luister ‘m hier: